ได้ผู้สนับสนุนสร้างโรงงานซอฟต์แวร์แล้วครับท่าน

จากที่ผมเล่าเรื่องการสร้างโรงงานซอฟต์แวร์มานั้น ซึ่งผู้อ่านก็พอจะมองภาพเลาๆ ได้แล้วว่ามันมีความเป็นไปได้แค่ไหน สำหรับต่อจากนี้ไปเพื่อให้การนำเสนอเรื่องไม่เป็นที่หนักหัวมากเกินไป ผมจะขอสมมุติตัวละครมาประกอบเป็นเรื่องเล่า โดยจะเริ่มจากการตั้งโรงงานซอฟต์แวร์ทำอย่างไรเป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งตัวละครทุกตัวเป็นเรื่องสมมุติหมด เนื่องจากโรงงานซอฟต์แวร์นี้ใช้เครื่องมือของบริษัทไมโครซอฟต์ ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะอ้างถึงบริษัทไมโครซอฟต์ แต่ทั้งชื่อคน และเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมุติ ถ้าสิ่งใดที่กล่าวไปนั้นถือว่าเป็นคำวิจารณ์เพื่อสร้างสรรค์ และเป็นมุมมองของผู้เขียน แต่ถ้าสิ่งใดไปตรงกับชื่อ หรือเรื่องจริงของผู้ใดก็กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย ดังนั้น การนำเสนอเรื่องนี้เพื่อถ่ายทอดประสบการณ์ในมุมมองของผู้เขียนที่ทำงานในวงการมาเป็นเวลามากกว่า 20 ปี และไม่ใช่ประวัติของผู้เขียน เป็นเรื่องเล่าสมมุติเพื่อให้เกิดประโยชน์ในทางสร้างสรรค์ และเป็นเรื่องสะท้อนให้ผู้อ่านได้มีมุมมองได้กว้างขึ้น และเลือกนำสิ่งที่ดีไปใช้กับงานของตนเองต่อไป สำหรับการเล่าเรื่องนี้ถ้าผู้ใดไม่เห็นด้วย ก็บอกได้ หรือจะให้เปลี่ยนเป็นแนวไหน ถ้าไม่ดีผมก็จะหยุด ถ้าดีจะให้ทำต่อก็บอก (ผมชอบอะไรแปลกใหม่ไม่จำเจ)

คุณ สมภพ จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และไม่ได้ตั้งใจว่าจะทำงานในอาชีพนักคอมพิวเตอร์เท่าใดนัก แต่เนื่องจากอาชีพคอมพิวเตอร์กำลังเป็นที่นิยมจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ คุณสมภพเริ่มทำงานครั้งแรกบนระบบเมนเฟร์มคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็ไปทำระบบจัดการฐานข้อมูล Oracle เริ่มใช้งานเวอร์ชัน 5 ตั้งแต่สมัยออราคอลประเทศไทยยังไม่เกิด จากนั้นก็ไปทำงานในด้าน PC ตั้งแต่ DOS  Windows 3.11 รวมถึงได้รับการอบรมด้าน Object Oriented Analysis และ Design เมื่อปี 2537 เมื่อสิบห้าปีที่ผ่านมา ซึ่งตอนนั้นคุณสมภพ บอกว่า “หลังจากเรียนจบ ไม่เข้าใจเลย” และตอนนั้นนับเป็นการเปลี่ยนยุคสมัยแรกจากระบบ Procedural Language มาเป็นระบบ Object Oriented เพื่อนๆ ของคุณสมภพในสมัยนั้น ล้มหายตายจากไปกันหมด เนื่องจากไม่ได้ติดตามเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ สำหรับผู้ที่อยู่ได้ก็จะต้องรู้ระบบงานของลูกค้าเป็นอย่างดี กล่าวก็คือผู้ที่ทำ System Analyst เก่งๆ หรือ Business Analysis ก็ยังไม่กระทบมากนัก ส่วนผู้ที่ทำทางด้านเทคนิค และโปรแกรมก็อยู่ในอาการโคม่า ปรับตัวไม่ได้ก็ต้องล้มหายตายจากไป แต่เนื่องจากการคุณสมภพเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ และชอบในการเรียนรู้สิ่งใหม่ตลอดเวลา อาจจะเป็นด้วยสัญชาติญาณ หรือเหตุการณ์บังคับเพื่อความอยู่รอดก็ตาม คุณสมภพก็ซื้อหนังสือทางด้าน Object Oriented มาอ่าน ซึ่งก็อ่านเข้าใจบ้างและไม่เข้าใจบ้าง จากนั้นคุณสมภพก็ได้มีโอกาสทำงานทางด้านเทคโนโลยีของไมโครซอฟต์ตั้งแต่ Windows NT 3.51 เป็นต้นมา และเรียนรู้เทคโนโลยีของไมโครซอฟต์เพื่อนำมาปรับใช้กับงาน จนกระทั้งเมื่อไมโครซอฟต์ออกเครื่องมือพัฒนา Visual Studio .NET เมื่อปี ค.ศ. 2002 ซึ่งตอนนั้นคงจะจำได้ว่า Delphi กำลังมาแรง และก็ได้ข่าวว่าไมโครซอฟต์ได้ซื้อตัวผู้ออกแบบ Delphi ไปอยู่ไมโครซอฟต์ ซึ่งคุณสมภพก็ได้ศึกษาตัวอย่างการทำงานทางด้าน Object Oriented Programming จากตัวอย่างที่มาพร้อมกับซอฟต์แวร์ตัวนี้

ตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ให้คุณสมภพศึกษาทางด้านการพัฒนาอย่างจริงจัง โดยแทบทุกวันคุณสมภพก็จะต้องเข้าไปที่ เว็บไซด์ของไมโครซอฟต์เพื่อดูว่ามีอะไรใหม่ๆ มาบ้างหรือเปล่า ถ้ามีอะไรใหม่ๆ น่าสนใจก็จดาวน์โหลดเก็บไว้เพื่อเก็บเป็นข้อมูลอ้างอิง และจัดหมวดหมู่เพื่อให้ง่ายต่อการค้นหา ซึ่งตรงนี้คุณสมภพบอกว่า “มันเป็น Knowledge Base ของผมครับ เผื่อต่อไปผมจะนำมาใช้ก็จะหามันได้ง่าย เพราะเว็บไซด์อาจถูกเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา” จนกระทั่งวันหนึ่งในเว็บไซด์ไมโครซอฟต์มีส่วนที่เรียกว่า Patterns & Practices  เกิดขึ้น ซึ่งเป็นส่วนที่นำเสนอเรื่องเกี่ยวกับการนำรูปแบบมาตรฐานที่ดีๆ มาใช้แก้ไขปัญหา คุณสมภพก็ไม่ลังเลใจที่จะเข้าไปศึกษาอย่างจริงจัง เพราะมองว่าความรู้ในด้านนี้น่าจะช่วยให้นักพัฒนาสามารถเรียนรู้เทคโนโลยีชั้นสูง หรือสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ได้โดยไม่ต้องไปศึกษาในต่างประเทศ

คุณสมภพมีความกระตือรือล้นมาก และพยายามนำเสนอแนวคิดนี้ รวมถึงมองว่าการทำโรงงานซอฟต์แวร์โดยการใช้เครื่องมือที่มาจาก Patterns & Practices สามารถเป็นไปได้ และถ้าประสบผลสำเร็จผลที่ตามมาจะเกิดกับประเทศอย่างมหาศาล (แต่สิ่งนี้คุณสมภพไม่สามารถพิสูตรให้คนอื่นเห็นได้) หลายๆ คนมองว่ามันเป็นความคิดที่เลื่อนลอย บางคนว่ามันต้องใช้ต้นทุนที่สูงถึงจะทำได้ และบางคนก็บอกว่า “คุณเป็นใคร ผมมีชื่อเสียงกว่าคุณเยอะ ยังทำไม่ได้เลย แล้วนับประสากับคุณจะทำได้อย่างไร” บางคนว่ามันต้องเรียนรู้อีกเยอะ แม้กระทั่งผู้ใหญ่หลายๆ คนที่คุณสมภพพยายามเข้าไปนำเสนอ ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง จนกระทั่งวันหนึ่งคุณสมภพเริ่มถอดใจ และจะล้มเลิกความตั้งใจ

เช้าวันหนึ่ง คุณสมภพได้ไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสุพรรณบุรี โดยในวันนั้นมีท่านเจ้าอาวาสวัดสระเกศเป็นประธานในพิธี ตอนเลิกงานก็มีฝนตกลงมาอย่างหนัก และรถหลายคันที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถที่เป็นลูกรังติดหล่มไม่สามารถออกได้ เนื่องจากคุณสมภพใช้รถขับเคลื่อสี่ล้อเป็นประจำ จึงเข้าช่วยลากรถคันที่ตกหล่มออกมาได้หมด จนมาถึงคันสุดท้ายเป็นรถเบ็นซ์คันหรู หลังจากช่วยเหลือคุณสมภพก็ได้คุยกับเจ้าของรถ และแลกนามบัตรกัน และต่างคนต่างกลับเนื่องจากเย็นมากแล้ว

ต่อจากนั้นสองสามวันต่อไปคุณสมภพก็ได้รับโทรศัพท์ “สวัสดีครับคุณสมภพ ผมชื่อปฐมรัตน์ ใจกว้าง เป็นเจ้าของรถคันที่คุณสมภพช่วยเมื่อวันไปทำบุญที่สุพรรณครับ ผมอยากนัดเจอคุณเพื่อเลี้ยงขอบคุณ”  จากนั้นคุณสมภพก็นัดคุณปฐมรัตน์ไปเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งแถวสยามสแควร์

ณ. ที่ร้านกาแฟ แห่งหนึ่ง “สวัสดีครับคุณสมภพ” คุณสมภพก็บอกว่า “สวัสดีครับคุณปฐมรัตน์ ไม่ทราบจะทานอะไรดีครับ” จากนั้นคุณปฐารัตน์ก็ถามถึงเรื่องงานที่คุณสมภพทำ คุณสมภพก็เล่าเรื่องแนวคิดโรงงานซอฟต์แวร์ให้คุณปฐมรัตน์ฟัง และบอกว่าอาจจะเลิกล้มความตั้งใจที่จะทำแล้วเพราะว่าต้องใช้เงินทุนมาก และไม่มีใครให้การสนับสนุน

คุณปฐมรัตน์ได้ฟังก็นิ่งคิดสักครู่หนึ่ง แล้วจึงบอกกับคุณสมภพว่า “ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน บังเอิญคุณพ่อผมเสียชีวิต และทิ้งมรดกไว้ให้ผม 76,000 ล้านบาท พ่อผมเป็นอดีตนักการเมืองผู้มีชื่อเสียง ก่อนท่านตายท่านได้บอกกับผมว่าให้เอาเงินส่วนนี้ไปใช้ให้เป็นประโยชน์กันสังคมและประเทศชาติ เพราะว่าตลอดเวลาที่ท่านรวยขึ้นมาได้ก็เพราะได้สัมปทานมาจากรัฐ และเงินจำนวนนี้ควรจะจ่ายภาษีให้รัฐแต่ท่านยุ่งมากจนลืม คุณปฐมรัตน์จึงบอกว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมจะสนับสนุนคุณสมภพตั้งโรงงาน ผมจะให้เงิน 1,000 ล้านบาท สำหรับใช้ทำโรงงานซอฟต์แวร์”  “แต่ถ้าผมทำไม่สำเร็จละครับ”  “ไม่เป็นไร คุณสมภพทำให้เต็มที่ก็แล้วกัน เงินที่ผมเสียไปเพื่อแลกกับความสำเร็จของประเทศ มันคุ้มค่าครับ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงหลอกครับ และถ้าผมตายไปผมก็เอาเงินทองไปไม่ได้ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณสมภพไปทำรายละเอียดโครงการทั้งหมด รวมถึงค่าใช้จ่ายและระยะเวลาที่ดำเนินงานมาให้ผมดูเอง ถ้ามีอะไรผมรู้จักผู้ใหญ่หลายท่านจะได้ฝากให้ท่านช่วยสนับสนุนอีกแรงนึง”

คุณสมภพได้ยินรู้สึกดีใจมากเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ จึงรีบกลับบ้านเพื่อไปทำรายละเอียดแผนงานทั้งหมด

เป็นอย่างไรครับผู้อ่าน โรงงานเราจะเริ่มสร้างแล้วนะครับ เรามีผู้ใจบุญมาช่วยเราแล้ว ต่อไปก็ไปติดตามชมแผนงานของคุณสมภพกันดีไหมครับ ว่าจะซื้อนักเตะเข้าทีมมากน้อยแต่ไหน (อ้อ ลืมไปไม่ใช้สโมสรฟุตบอล)

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คุณสมภพก็ได้นำแผนงานให้ให้คุณ ปฐมรัตน์มาพิจารณา ซึ่งในแผนงานมีคร่าวๆ ดังนี้

วัตถุประสงค์ของโครงการ

1.  สร้างโรงงานซอฟต์แวร์ต้นแบบ รวมถึงกระบวนการทำงาน เพื่อใช้เป็นศูนย์รวมของนักพัฒนาและฝึกอบรมเทคนิคการทำซอฟต์แวร์โรงงาน

2.  เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านวิศวกรรมซอฟต์แวร์ชั้นสูงในเรื่องโรงงานซอฟต์แวร์ให้นักพัฒนาของประเทศได้เข้าใจ

3.  จัดทำโครงสร้างมาตรฐาน (Framework)  กลางเพื่อให้นักพัฒนาและผู้ที่ต้องการนำไปใช้พัฒนาต่อยอดโดยจัดทำเป็น Open Source

4.  สร้างนักพัฒนาโรงงานที่เน้นพัฒนาตามคำสั่งหรือรูปแบบมาตรฐาน โดยจัดทำเป็นหลักสูตรระยะสั้น ซึ่งจะทำให้สร้างนักพัฒนาได้เป็นจำนวนมาก และ

     ตรงกับงานจริง

5.  จัดทำระบบงานจำลอง (Software Factory Prototype) เพื่อให้สมาชิของโรงงานซอฟต์แวร์ได้ฝึกฝนการทำงานอย่างเป็นระบบ

แนวคิดเรื่องโรงงานซอฟต์แวร์ (Software Factory)

จากบทความตอนที่ 1-2

ขั้นตอนในการดำเนินงาน

สำหรับขั้นตอนในการดำเนินงานจะมีดังนี้

1.  ประชาสัมพันธ์โครงการให้นักพัฒนา เจ้าของธุรกิจ และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้เข้าใจโครงการ

2.  จัดตั้งทีมงานเพื่อดำเนินการและบริหารโครงการ

3.  รบสมัครผู้ที่เป็นแกนนำรุ่นแรกโดยเน้นที่ Software Architect เพื่อจัดทำโครงสร้างพื้นฐานมาตรฐาน (Framework) สำหรับเป็นต้นแบบในการพัฒนา

4.  จัดทำหลักสูตรและฝึกอบรม Software Architect ให้มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องโรงงานซอฟต์แวร์

5.  จัดสร้างระบบงานตัวอย่างให้เห็นเป็นรูปธรรม และสามารถนำไปใช้งานได้จริง โดยจัดทำเป็น Open Source

6.  ขยายความรู้ออกไปในวงกว้าง เพื่อสร้างนักพัฒนารุ่นต่อไป และจัดตั้งกลุ่มนักพัฒนาซอฟต์แวร์โรงงานให้มีความเข้มแข็งและพึ่งพาตนเองได้

แผนงาน

...

ค่าใช้จ่าย

จุดคุ้มทุน

เนื่องจากองค์กรนี้ไม่ได้หวังกำไรเป็นตัวเงิน แต่จะใช้การฝึกอบรมนักพัฒนาซอฟต์แวร์ให้มีความรู้ทางด้านวิศวกรรมซอฟต์แวร์ชั้นในเชิงปฏิบัติได้จริงและนำชิ้นงานของซอฟต์แวร์โรงงานไปใช้ประโยชน์ต่อยอด โดยดูจากจำนวนผู้ได้รับการอบรม และจำนวนนักพัฒนาที่เป็น นักพัฒนาซอฟต์แวร์โรงงานที่เน้นการทำงานตามรูปแบบมาตรฐาน โดยเป้าหมายให้ได้ 5,000 คนในปีแรก 10,000 ในปีที่สอง 25,000 คนในปีที่สาม 50,000 ในปีที่สี่ 100,000 ในปีที่ห้าและสามารถนำแรงงานดังกล่าวไป Outsource งานจากต่างประเทศได้

ทีมงานและโครงสร้างของทีม (Team Organization)

อยู่ในตอนที่ 2 ของเรื่องทีมพัฒนา

เมื่อคุณปฐมรัตน์ได้เห็นแผนงานก็ได้ให้ความคิดเห็นว่า “คุณสมภพ ถ้าในปีที่ห้าได้นักพัฒนาสัก 500,000 คนจะได้ไหมครับ”

“มันก็ไม่ใช่ง่ายนักที่จะทำ ผมก็จะพยายามให้ดีที่สุด และดูผลการดำเนินงานก่อนครับ แล้วผมจะให้คำตอบอีกครั้งครับ”

“อ้อผมลืมไปอีกอย่างหนึ่ง คุณสมภพช่วยลองนำแนวคิดนี้ไปคุยกับทางบริษัทไมโครซอฟต์หน่อย และดูว่าทางไมโครซอฟต์จะช่วยสนับสนุนอะไรเราได้บ้าง”

(อย่าลืมนะครับว่าเป็นเรื่องสมมุติ อย่าไปคิดมากเรื่องความเป็นจริง แต่ว่าถ้าพวกเราคิดว่ามันทำได้มันก็จะเป็นความจริงได้เหมือนกันนะ เคยเห็นมดตะนอยตัวเล็กๆ รวมตัวกันล้มช้างได้เหมือนกันนะ)

จากนั้น คุณสมภพก็เริ่มหาทีมงานเพื่อมาช่วยงานในขั้นตอนแรกโดยการประกาศรับสมัครทางเว็บ และหนังสือพิมพ์ และบอกผ่านทางเพื่อนๆ ที่รู้จัก รวมถึงเตรียมทำหลักสูตรการอบรม และพัฒนา Software Architect รุ่นแรก ซึ่งตอนต่อไป ก็จะเน้นเรื่องเทคนิคของเครื่องมือเครื่องใช้เพื่อให้ Software Architect สามารถเข้าใจกระบวนการทำงานได้

เป็นอย่างไรบ้างครับ แผนงานของคุณสมภพที่ได้เสนอไป ต่อไปเราก็จะดูต่อไปว่าคุณสมภพจะได้ใครมาร่วมงาน และจะลองเข้าไปดูเนื้อหาการอบรม Software Architect ของคุณสมภพว่ามีอะไรบ้างดีไหมครับ

เจาะลึกเรื่อง Smart Client Software Factory

จากบทความตอนที่แล้วได้ทิ้งท้ายให้ลองใช้ Smart Client Software Factory สร้างโซลูชัน และส่วนที่เป็นโครงสร้างพื้นฐาน (Infrastructure) รวมทั้ง Shell โปรเจ็กต์ ซึ่งบางท่านก็ว่าดูไม่ทันจนตาลาย ลองคิดว่าถ้าไม่มี GAT มาทำหน้าที่ให้พวกเราๆ จะตกระกำลำบากอย่างไร อันนี้ฝากท่านที่เป็น Architect ช่วยดูแลหน่อยนะครับ หรือใครจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน (ถ้าใจไม่รักจริง)

ขอเพิ่มเติมจากตอนที่แล้วนิดหนึ่ง คือลืมไปว่ายังมีเครื่องมือที่อยู่ในชุดของ Software Factory ที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งแน่นอนบางคนก็จะบ่นว่า Smart Client Software Factory นั้นใช้สำหรับแอพพลิเคชันที่เป็น Windows Form แล้ว Software Factory ที่ใช้สำหรับเว็บแอพพลิเคชันละ มีหรือเปล่า ขอตอบว่า มีครับ นั่นก็คือ Web Client Software Factory ซึ่งมีเวอร์ชันล่าสุด Feb 2008 ใช้สำหรับ Visual Studio 2008 ใครสนใจไปดาวน์โหลดได้ที่  http://websf.codeplex.com/  แต่ตอนนี้ยังไม่ขอลงรายละเอียด

ต่อไปก็เป็น Web Service Software Factory สำหรับทำ Service Oriented Architecture (SOA) แอพพลิเคชัน ตัวนี้น่าสนใจมาก มันทำในระดับ Model Driven Development ได้เลย โดยการออกแบบเป็นโมเดลก่อน และ Generate ออกเป็นแอพพลิเคชันซึ่งเป็นชุดของ ASMX หรือ WCF เทคโนโลยี และเอาไปเชื่อมต่อกับ Smart Client หรือ Web Client Software Factory ได้เลยครับ (รู้สึกหรือยังว่า แอพพลิเคชันเราจะเริ่มเหมือนการต่อจิกซอว์เข้าไปทุกวัน)

ผลดีที่เกิดจากโรงงานซอฟต์แวร์

จากรูปด้านล่างจะเห็นว่าเป็นสภาพแวดล้อมตัวอย่างที่ใช้แนวคิดของโรงงานซอฟต์แวร์ นั่นคือ สมมุติว่า Global Bank Smart Client Baseline Architecture นั้นก็คือเฟรมเวิร์คที่เราได้พัฒนาให้ใช้กับแอพพลิเคชันนี้ ตรงนี้จะขออธิบายเพิ่มเติมว่าคำว่าเฟรมเวิร์คนั้นหมายถึงอย่างไร

คำว่าเฟรมเวิร์คนั้นก็คือโครงสร้างหลักพื้นฐานของระบบงาน ถ้าจะมองให้เข้าใจง่ายๆ ลองจินตนาการถึงโครงสร้างหลักของอาคารดูครับ ซึ่งตัวอย่างโครงสร้างพื้นฐานอาคารก็คือ โครงสร้างฐานราก โครงสร้างระบบไฟฟ้า ประปา แอร์ เป็นต้น ลองคิดดูว่าถ้าเรามีการเปลี่ยนแปลงระบบฐานรากขึ้นมา จะกระทบอะไรบ้างครับ (คุณจะต้องรื้อตึกก่อนแล้วถึงจะทำฐานรากใหม่ได้) ดังนั้นสำหรับแอพพลิเคชันก็เหมือนกัน อะไรก็ตามที่เป็นสิ่งสำคัญ เช่นระบบฐานรากก็เหมือนกับ Infrastructure กลางของระบบเช่น การวางระดับชั้นของแอพพลิเคชันว่ามีกี่ระดับ เช่น Presentation Layer, Data Access Layer, Data Service Layer, Workflow Layer  เป็นต้น รวมถึงส่วนเชื่อมโยงของกันและกัน (Infrastructure กลางเป็นส่วนหนึ่งของเฟรมเวิร์คนะครับ) นอกจากนั้นยังรวมถึงโมดูลต่างๆ ของแอพพลิเคชันจะวางไว้ตรงไหน และจะเชื่อมโยงกับ Infrastructure กลางได้อย่างไรเพื่อให้ระบบงานสามารถพัฒนาต่อขยายได้โดยไม่กระทบกับ Infrastructure กลาง ตรงนี้ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงจะกระทบกับแอพพลิเคชันทั้งหมด เราจึงต้องวางขึ้นมาก่อน รวมถึงแนวคิดของซอฟต์วแวร์โรงงาน (patterns &  practices Smart Client Software Factory) ที่เป็นเครื่องมือช่วยให้ Infrastructure กลางและโมดูลต่างๆ ของแอพพลิเคชัน ทำงานสอดประสานกันโห้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เราจะเรียนรู้ต่อไปครับ สิ่งดังที่กล่าวมานี้เราจะเรียกว่าเฟรมเวิร์คครับ (เพื่อให้เข้าใจตรงกันนะที่นี้ บางที่อาจใช้คำว่าเฟรมเวิร์คต่างไปจากนี้ก็ได้ มันเป็นแค่คำนิยามนะครับอย่าเอามันไปเป็นสาระสำคัญ เพียงขอให้เข้าใจว่ามันคืออะไรเท่านั้นเอง)

รูป Software Factory Capabilities

จะเห็นว่าโรงงานซอฟต์แวร์จากรูปด้านบนนั้น จะมี Patterns & Practices Smart Client Software Factory ซึ่งจะมีส่วนช่วยงานหลายๆ ส่วนด้วยกันคือ

1.  รูปแบบการพัฒนางานมาตรฐานและคำแนะนำเชิงปฏิบัติ (Recommendation practices and proven patterns)

2.  ตัวอย่างโค้ดที่ใช้งานจริง  (Code Guidance)

3.  คำแนะนำทางด้านสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ (Architecture Guidance)

4.  ส่วนที่ช่วยสร้างโค้ดโดยอัตโนมัติ (Automation)

สำหรับส่วนที่อยู่ทางขวามือนั้นก็จะเป็น Global Bank Smart Client Baseline ซึ่งจะมีลูกศรวกกลับมาที่ตรงกลาง ซึ่งก็หมายถึงส่วนต่างๆ ที่เราสร้างขึ้นมา สามารถนำกลับปรับปรุง เพิ่มเติม และแก้ไขได้โดยไม่กระทบกับการพัฒนาแอพพลิเคชัน (ถ้าเราออกแบบดีแล้วนะครับ ตรงนี้ก็จะเป็นประสบการณ์รวมกับ Guidance ที่เขาให้มา) ตรงนี้เห็นหรือยังว่าเราสามารถพัฒนาเฟรมเวิร์คอย่างมืออาชีพได้โดยไม่ต้องพึ่ง Architects มืออาชีพจากเมืองนอก เราจะอาศัพ Guidance เป็นเครื่องนำทาง ซึ่งต่อไปนี้ก็คือเราจะศึกษา Guidance นั่นเอง

ในตอนต่อไปจะอธิบายตัวอย่างโปรแกรม Hello Software Factory ในรูปแบบของ Smart Client Software Factory ให้ดูครับ

ช่วยวิจารณ์ด้วยนะครับวาการดำเนินเรื่องแบบนี้รู้สึกอย่างไร เพราะว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องหนักจนเกินไป เนื้อหาก็ยากอยู่แล้ว และเชิญท่านทั้งหลายมาร่วมเป็นตัวละครร่วมกันด้วยนะครับใครชอบบทบาทไหนก็เชิญเลยครับ